Γράφει ο Δημήτρης Καραΐσκος
Τα παραδοσιακά επαγγέλματα και οι τεχνίτες του Αιγαίου εξαφανίζονται. Ενα πλούσιο πολιτιστικό και κοινωνικό νήμα που ξεκινάει από την αρχαιότητα, σήμερα κόβεται κυνικά από τη σαρωτική επέλαση του υπερτουρισμού. Λίγοι νέοι σήμερα ενδιαφέρονται να ακούσουν τη σοφία που απέκτησαν οι «παλιοί» δουλεύοντας μια ζωή πάνω στο ξύλο, το σίδερο, το δέρμα, το χώμα και τη θάλασσα. Ομως όταν εκείνοι φύγουν, θα φύγει μαζί τους και μια ολόκληρη εποχή και μαζί ένα σημαντικό κομμάτι της ψυχής της χώρας. Η Τήνος –που παρά τις ιδιαιτερότητές της αποτελεί αντιπροσωπευτική περίπτωση κυκλαδίτικου νησιού– κάποτε έβριθε από παραδοσιακούς μάστορες.
Ο εθνολόγος, λαογράφος και ποιητής Αλέκος Ε. Φλωράκης είχε αναδείξει στο έργο του, όπως στον τόμο «Τήνος – Λαϊκός Πολιτισμός» του 1971, ένα απόσταγμα επιτόπιας έρευνας ετών, έναν μαγικό νησιώτικο κόσμο που, ακόμα και μέσα στις δυσκολίες του, έμοιαζε παραμυθένιος. Εκεί, τα αμέτρητα ξωκλήσια του νησιού γίνονταν τόποι κοινωνικοποίησης στα πανηγύρια, τα λαγκάδια γέμιζαν στοιχειά και φαντάσματα, ο ουρανός έδινε τα σημάδια του στους ναυτικούς, κάποιοι έραβαν πανιά για ανεμόμυλους και στους μόλους ήταν δεμένα κομψά ξύλινα σκαριά φτιαγμένα στους ταρσανάδες της Σύρου.
