Η αντίληψη περί πολιτικής ηθικής του αντιδημάρχου είναι τουλάχιστον προβληματική. Αντί να ασχοληθεί με τη νόμιμη και διαφανή διαχείριση των οικονομικών του Δήμου, επιχειρεί να παρουσιάσει ως “αρετή” μια παραδοχή για παράνομες δαπάνες.

Και την ίδια στιγμή χαρακτηρίζει ανήθικη την αντιπολίτευση, επειδή κάνει το αυτονόητο: ασκεί έλεγχο και κριτική, όπως επιβάλλει ο ρόλος της. Η άσκηση εξουσίας όμως δεν είναι μόνο πίτες και πρώτα τραπέζια στα πανηγύρια. Είναι και ευθύνη — και κυρίως υποχρέωση να δέχεσαι την κριτική.

Το μήνυμα που δίνεται είναι λάθος: ότι μπορείς να παραδέχεσαι μια παράνομη πράξη και να θεωρείσαι δικαιωμένος επειδή είσαι “ειλικρινής”. Όμως η ειλικρίνεια δεν αναιρεί την παρανομία — ούτε στη δικαιοσύνη ούτε στην κοινωνία. Ας επανέλθουμε λοιπόν στα βασικά: διαφάνεια, νομιμότητα και υπευθυνότητα στη διαχείριση των χρημάτων των δημοτών.

ΥΓ: Ο ζήλος να γίνετε ο καλύτερος μαθητής του λαϊκισμού του επικεφαλής σας δεν σας τιμά.