Αυτή η δημοσίευση δεν γίνεται για να θίξει ή να κατηγορήσει κανέναν. Δημοσιεύεται για να μας υπενθυμίσει κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε: το μέγεθος της ζημιάς που μπορεί να προκαλέσει μια μικρή, καθημερινή μας κακή συνήθεια. Τη Κυριακή που μας πέρασε, κάναμε μια μικρή εθελοντική δράση, καθαρίσαμε την αγαπημένη μας παραλία. Ανάμεσα στα σκουπίδια, τα περισσότερα ήταν πλαστικά. Πλαστικά μπουκάλια, ποτήρια, καπάκια και συσκευασίες· αντικείμενα που χρησιμοποιούνται για λίγα λεπτά, αλλά παραμένουν στη φύση και στη θάλασσα για εκατοντάδες χρόνια. Κάθε κομμάτι πλαστικού που αφήνουμε πίσω μπορεί να καταλήξει στη θάλασσα, να απειλήσει τη θαλάσσια ζωή και τελικά να επιστρέψει σε εμάς μέσα από το ίδιο το περιβάλλον. Πριν βιαστούμε να αναζητήσουμε ευθύνες από τις αρχές ή οποιονδήποτε φορέα, ας αναρωτηθούμε πρώτα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι.

Η αλλαγή ξεκινά από τις δικές μας πράξεις. Από το να μη φύγει ούτε ένα σκουπίδι από τα χέρια μας στη φύση και από το να σκύψουμε να μαζέψουμε ακόμη κι ένα απορρίμμα που θα βρούμε μπροστά μας, ακόμη κι αν δεν είναι δικό μας. Κάτι που μας έκανε μεγάλη εντύπωση σήμερα ήταν ότι, όσο καθαρίζαμε, γύρω μας υπήρχε κόσμος που απολάμβανε τη θάλασσα και τις βουτιές του – όπως φυσικά έχει κάθε δικαίωμα να κάνει. Ανάμεσά τους υπήρχαν τόσο επισκέπτες όσο και μόνιμοι κάτοικοι του νησιού. Παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν πλησίασε να ρωτήσει τι κάνουμε ή αν χρειαζόμασταν έστω μια μικρή βοήθεια. Εκείνη τη στιγμή ένιωσαμε απογοήτευση. Λίγο πριν νυχτώσει όμως, ήρθε ένα παλικάρι που εργαζόταν σε ένα κατάστημα της περιοχής. Μας ρώτησε: «Καθαρίζετε την παραλία;». Του απάντησαμε «Ναι». Και μας είπε: «Συγγνώμη, δούλευα. Την επόμενη φορά όμως θέλω να είμαι κι εγώ εκεί να βοηθήσω.» Και τότε σκεφτήκαμε… τελικά υπάρχει ελπίδα. Γιατί οι αλλαγές δεν γίνονται από εκατοντάδες ανθρώπους από την πρώτη μέρα.

Η αγαπημένη μας Κολυμπήθρα δεν χρειάζεται την κριτική μας. Χρειάζεται τη φροντίδα μας.

Αυτή η δημοσίευση δεν γίνεται για να θίξει ή να κατηγορήσει κανέναν. Γίνεται για να μας υπενθυμίσει κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε: πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η ζημιά που προκαλεί μια μικρή, καθημερινή κακή μας συνήθεια.

Την περασμένη Κυριακή πραγματοποιήσαμε μια μικρή εθελοντική δράση καθαρισμού στην αγαπημένη μας Κολυμπήθρα. Ανάμεσα στα απορρίμματα, τα περισσότερα ήταν πλαστικά: μπουκάλια, ποτήρια, καπάκια και συσκευασίες. Αντικείμενα που χρησιμοποιούνται για λίγα μόνο λεπτά, αλλά παραμένουν στη φύση και στη θάλασσα για εκατοντάδες χρόνια.

Κάθε κομμάτι πλαστικού που αφήνουμε πίσω μας μπορεί να καταλήξει στη θάλασσα, να απειλήσει τη θαλάσσια ζωή και, τελικά, να επιστρέψει σε εμάς μέσα από το ίδιο το περιβάλλον. Πριν λοιπόν αναζητήσουμε ευθύνες από τις αρχές ή οποιονδήποτε φορέα, αξίζει να αναρωτηθούμε πρώτα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι.

Η αλλαγή ξεκινά από τις δικές μας πράξεις. Από το να μη μείνει ούτε ένα σκουπίδι πίσω μας στη φύση. Από το να σκύψουμε και να μαζέψουμε ακόμη κι ένα απορρίμμα που θα βρούμε μπροστά μας, ακόμη κι αν δεν είναι δικό μας.

Κάτι που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ότι, όσο καθαρίζαμε, γύρω μας υπήρχε κόσμος που απολάμβανε τη θάλασσα και τις βουτιές του – όπως φυσικά είχε κάθε δικαίωμα να κάνει. Ανάμεσά τους υπήρχαν τόσο επισκέπτες όσο και μόνιμοι κάτοικοι του νησιού. Παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν πλησίασε να ρωτήσει τι κάνουμε ή αν χρειαζόμασταν έστω μια μικρή βοήθεια.

Εκείνη τη στιγμή νιώσαμε απογοήτευση.

Λίγο πριν νυχτώσει, όμως, ήρθε ένα παλικάρι που εργαζόταν σε κατάστημα της περιοχής. Μας ρώτησε:
«Καθαρίζετε την παραλία;»

Του απαντήσαμε:
«Ναι.»

Και τότε μας είπε:
«Συγγνώμη, δούλευα. Την επόμενη φορά, όμως, θέλω να είμαι κι εγώ εκεί για να βοηθήσω.»

Εκείνη τη στιγμή σκεφτήκαμε πως τελικά υπάρχει ελπίδα.

Γιατί οι αλλαγές δεν γίνονται από εκατοντάδες ανθρώπους από την πρώτη κιόλας μέρα. Ξεκινούν από έναν. Μετά γίνονται δύο. Μετά δέκα. Και κάποια στιγμή μετατρέπονται σε ένα ολόκληρο κύμα προσφοράς.

Η Κολυμπήθρα είναι κομμάτι της Τήνου. Είναι αναμνήσεις, καλοκαίρια και στιγμές που αξίζει να προστατεύσουμε.

Και ας μην περιοριστούμε μόνο στην Κολυμπήθρα. Ας φροντίσουμε κάθε παραλία, κάθε ακτή και κάθε γωνιά του νησιού μας, αλλά και κάθε τόπο που επισκεπτόμαστε. Η φύση δεν ανήκει σε κανέναν μας ξεχωριστά. Ανήκει σε όλους μας.

Την επόμενη φορά, ας είμαστε περισσότεροι. Είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε.

Γιατί κάθε άνθρωπος που αποφασίζει να κάνει το πρώτο βήμα δίνει το παράδειγμα και εμπνέει έναν ακόμη. Και έτσι γεννιέται η πραγματική αλλαγή.