της Μαρίας Στμ. Δελατόλα- Παγανέλη

Φθινόπωρο του 2026, τώρα, δηλαδή, και ακόμη φαίνεται να υπάρχει ελπίδα, αφού πολύπλευρα και πολυδιάστατα σημάδια αγάπης είναι εμφανή στην μικρή μας νησιωτική κοινότητα, ίσως σε μικρές, αλλά σπουδαίες, στη σημαντικότητα τους, δράσεις!!

Από την άλλη πλευρά, όταν γύρω από εμάς, γειτονικά ή μακρύτερα, γίνονται και μαθαίνονται ενέργειες και πράξεις, για τις οποίες η έγκαιρη αποτροπή τους είναι δύσκολη έως ακατόρθωτη, ώστε να μην υπάρχει το δίδυμο θύμα και θήτης, τότε ακόμη και ένα μικρό επίτευγμα, που κρύβει ή φανερώνει αγάπη, καλό θα είναι να αγκαλιάζεται, συνολικά, από την κοινότητα. Ποιός ξέρει; αφήνοντας την αγάπη να τρέχει, από άκρη σε άκρη, στα σοκάκια και στις γειτονιές, ίσως ημερέψει η πλάση  και αρχίσει να ενδιαφέρεται για όλα τα μέλη της, ανεξαρτήτως ιδιαιτεροτήτων και προσωπικών χαρακτηριστικών, αφού όλοι, τελικά, έχουμε μερίδιο στη ζωή.

Κοινότητα και μέλη αυτής, προφανώς και έχουν την δυνατότητα με δράσεις αγάπης να φέρουν αλλαγές, να αμφισβητούν τα δεδομένα, τα εννοείται και τα κακώς κείμενα, να προσφέρουν πρόσβαση σε όλους μας στη ζωή και στη χαρά!! Έτσι και έγινε…, μια δράση αγάπης σχεδιάστηκε, αποφασίστηκε, για τις 16 του Σεπτέμβρη και “έτρεξε” να γίνει γνωστή στο κοινό του νησιού και αμέσως “αρπάχτηκε στον αέρα”, από πολλούς και διαφορετικούς υποστηρικτές και φίλους της!! 

Και από κει και πέρα…., πολλοί μιλούσαν για το τρέξιμο της αγάπης και ονειρεύονταν τον τρόπο που θα την πλησιάσουν, θα την συντροφέψουν, θα γίνουν συνοδοιπόροι της, θα της προσφέρουν κατιτίς την ώρα που θα ξαποσταίνει…, γιατί και η αγάπη θέλει και χρειάζεται να παίρνει ενέργεια και δυνάμεις, αφήνοντας ο καθένας μας κάτι ελάχιστο στην καρδιά της και στην αγκαλιά της…, συνεχίζοντας, έτσι, να είναι πανταχού παρών, ώστε να αλλάζει, μαζί της, η, κατά πολύ, ανούσια ή και επώδυνη καθημερινότητα μας.

Ήρθε η ημέρα για να τρέξει η αγάπη και ο καθένας, δίχως όρια, περιορισμούς και καθορισμένες αποστάσεις, ενώ θα έδινε κάτι λίγο από τον εαυτό του, όπως χρόνο, αντοχή, διάθεση,…., την ίδια στιγμή, αντιλαμβάνονταν ότι τα οφέλη που θα έπαιρνε, άπλετα θα σκορπίζονταν γύρω του. Ιδρωμένο χαμόγελο, λαμπερή ματιά, πόδια φτερωτά, ξεκούραστη όψη και διακριτική ταπεινή παρουσία χαρακτήριζαν τους συνοδοιπόρους της αγάπης, που έτρεχε πρώτη από όλους!!  

Η αγάπη λέγονταν Αθανασία, ενώ δίπλα της και πίσω της έτρεχαν πολλοί, με μία και μοναδική σκέψη…, αυτή, της συνοδείας, μέχρι το σημείο της ελεύθερης επιλογής τους, μέχρι όπου είχαν αντοχές, μέχρι όσο ήταν ευχαριστημένοι, μέχρι όταν ήταν σίγουροι ότι η Αθανασία δεν θα ήταν μόνη, αλλά θα συνοδεύονταν από την αγάπη άλλων συνοδοιπόρων. Το ζητούμενο ήταν όσο έτρεχε η αγάπη, να συνοδεύεται από αστείρευτη αγάπη, δοσμένη δίχως επιστρεπτέας υποχρέωσης!!! 

Η μικρή, αγαπημένη, Αθανασία έτρεχε για να φθάσει εκεί που είχε υποσχεθεί, εκεί που θα την περίμενε το χειροκρότημα της αγάπης του παππού της, της κυρά Λένης και όλων εκείνων που την καρτερούσαμε στο νερό της Καρδιανής. Μαζί της, πλάι της και πίσω της, κατέφθασαν πλημμυρισμένοι από αγάπη, ο λαμπερός μπαμπάς της, ο διακριτικός Βαγγέλης και ο φτερωτός Αργύρης. 

Έφθασε στο νερό της Καρδιανής η Αθανασία, δίνοντας αγάπη σε όλους εκείνους που την συνόδεψαν, σε όσους την περίμεναν και σε εκείνους που θα ήταν οι επιπλέον συνοδοιπόροι της επιστροφής της στην Χώρα. Τώρα πια η αγαπημένη Αθανασία θα επέστρεφε με πρώτο συνοδό της τον Γιάννη και παραδίπλα τους, τον ξεκούραστο Μάκη, τον χαμογελαστό Κωνσταντίνο, τον Αργύρη, τον Βαγγέλη και τον “ακούραστο” μπαμπά της…., όλοι εκεί, να τρέχουν, δίνοντας και παίρνοντας απεριόριστη αγάπη!! 

Ξαποστάζοντας η μικρή Αθανασία και πριν την επιστροφή της έλαβε την Καρδιανιώτικη αγάπη, αυτή την αγάπη που της άξιζε, την αγάπη, όσων μπορούσαν, να τρέξουν και να ανέβουν στο νερό της Καρδιανής, στο σημείο συνάντησης τους. Δώρα αγάπης έτρεξαν να συγκεντρώσουν η Αδελφότητα Τηνίων Καρδιανιωτών και η Κοινότητα της Καρδιανής. Δώρα που θα θυμίζουν το ταξίδι αγάπης της στην Καρδιανή. 

Αγαπημένη Αθανασία μας, επειδή όλοι μας, μα όλοι μας, έχουμε μερίδιο στην χαρά, στις όμορφες, σημαδιακές και σημαντικές στιγμές, εμείς, εδώ στην Καρδιανή, θα σε περιμένουμε με αγάπη και τιμές να “τρέξεις”, να μας βρεις ξανά!!! Γι αυτό η Κοινότητα, μέσω της τεχνήτρας, της στιγμής, Άννας Skryabina, έφτιαξε και σου πρόσφερε, το κλειδί της Καρδιανής, αφού καταδέχθηκες, πλημμυρισμένη από αγάπη, να τρέξεις να μας συναντήσεις!!! Άλλωστε που αλλού ή σε ποιόν άλλο αξίζει να δοθεί το κλειδί μιας Κοινότητας; 

Ας είναι το τρέξιμο σου Αθανασία, ας είναι το τρέξιμο της αγάπης, να μας κινητοποιήσει σε σκέψεις, ιδέες και ενέργειες, που θα μας κάνουν να σκύψουμε και να δούμε πέρα από εμάς, ως άτομα, για όλους εμάς, με κοινοτική συνείδηση, προσφέροντας τις οποιαδήποτε δυνατότητες μας και τα προσωπικά μας χαρίσματα, οπουδήποτε θα είναι χρήσιμα!!

Αθανασία, σε ευχαριστούμε που τρέχεις….., δεν μπορεί, που θα πάει; Θα μας βελτιώσεις!!!!  

Με σεβασμό και εκτίμηση,

Μαρία Στμ. Δελατόλα-Παγανέλη
Πρόεδρος Δημοτικής Κοινότητας Καρδιανής