Αγαπημένε μου φίλε Μαθιέ, η φυγή σου προς τους ουρανούς, μας γέμισε θλίψη και η γειτονιά μας έγινε φτωχότερη . Δεν είναι τυχαίο που κατά την πορεία σου προς το κοιμητήριο συμπολίτες μας, μου ψιθύριζαν, έφυγε ο φίλος σου, ενώ τα δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου. Από παιδιά είμασταν αχώριστοι φίλοι. Ως συμμαθητές μοιραζόμαστε τις χαρές αλλά και τις δυσκολίες των μαθημάτων. Τελειώσαμε μαζί το Γυμνάσιο και το Λύκειο της Τήνου το Ιούνιο του 1967. Λίγες ημέρες μετά, με το ίδιο πλοίο, βρεθήκαμε στην Αθήνα στο ίδιο οικοτροφείο και στο ίδιο φροντιστήριο, και δώσαμε μαζί Πανελλήνιες εξετάσεις τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, για μια καλύτερη τύχη. Εσύ με τις ιδιαίτερες γνώσεις σου στα μαθηματικά πέτυχες στις εξετάσεις της Εθνικής Τράπεζας και εγώ συνέχισα τις σπουδές μου στη Θεσσαλονίκη. Ούτε μια μέρα δεν χάσαμε την επαφή μας.
Ως οικογενειάρχες ζήσαμε στην ίδια γειτονιά 50 ολόκληρα χρόνια και συνδεθήκαμε ακόμη περισσότερο. Κάθε πρωί ανταλλάσσαμε την καλημέρα μας και εκκινούσαμε εσύ για την Εθνική Τράπεζα και εγώ για την Ιερατική Σχολή, ενώ κάθε Κυριακή παρακολουθούσαμε τη θεία λειτουργία στον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών της πόλεως μας, μαζί με πολλούς ακόμη συμμαθητές μας, με λειτουργό τον επίσης συμμαθητή μας πατέρα Γεώργιο Τουφεκλή.
Ήσουν Ευγενικός και με πηγαίο χαμόγελο, άνθρωπος του καθήκοντος και της προσφοράς. Ως ιδρυτικό και ενεργό μέλος του ιστορικού Συλλόγου μας ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ το 1975, στήριζες διαχρονικά το πολυσχιδές έργο του, ως συνοδοιπόρος στο όνειρο να πρασινίσουμε το νησί μας και να προστατέψουμε την πολιτιστική κληρονομιά μας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, πως στις αρχές του χρόνου, μια Κυριακή, μετά τον εκκλησιασμό μας, μου έδωσες 50 ευρώ για τον Σύλλογο, η συνδρομή μου είπες 10ε για φέτος και τα υπόλοιπα συνδρομές για τα επόμενα χρόνια …….
Μαθιέ μου, αφήνεις πίσω σου δυο σπουδαία παλληκάρια τον Ραφαήλο και τον Γιάννη και εξαιρετικά εγγόνια, που τιμούν το όνομά Σου και τα οποία θα αγκαλιάζουν και θα φροντίζουν με περισσή αγάπη, την σύντροφο σου και μητέρα τους Κατερίνα, ώστε να απαλύνουν τον πόνο της από δυσβάστακτη απώλειά σου. Πορεύεσαι στην αγκαλιά του Θεού πατέρα μας, ως άγγελος όπως έγραψε ο συμμαθητής και κοινός μας φίλος
Απόστολος Γρυπάρης.
Καλό ταξίδι στην αιωνιότητα
Ιωάννης Μ. Ψάλτης
