Αγαπημένε μου φίλε και αδελφέ Αντώνη,
Το άγγελμα του χαμού σου πότισε τις καρδιές μας με ανείπωτο πόνο και τις ψυχές μας με απέραντη θλίψη. Όση δύναμη κι αν προσπαθώ να επιστρατεύσω, όσο κι αν παλεύω να συγκρατήσω τη συγκίνησή μου, δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι έφυγες. Ότι έφυγες τόσο ξαφνικά, τόσο απρόσμενα, τόσο άδικα.
Δεν είναι εύκολο να αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που υπήρξε για τόσα χρόνια κομμάτι της ζωής σου. Δεν είναι εύκολο να μιλάς σε παρελθοντικό χρόνο για έναν φίλο που μέχρι χθες ήταν δίπλα σου, που τηλεφωνούσε, που αγωνιούσε, που σχεδίαζε, που πάλευε, που ήθελε να είναι χρήσιμος μέχρι την τελευταία στιγμή.

Σήμερα, η Τήνος αποχαιρετά έναν σπουδαίο αυτοδιοικητικό, έναν άνθρωπο της προσφοράς, της ευθύνης και της ανιδιοτέλειας. Έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στον τόπο μας, υπηρετώντας τον με συνέπεια, ήθος και ακούραστη διάθεση για δημιουργία. Έναν άνθρωπο που ταυτίστηκε με την κοινωνικότητα, τη ζωντάνια, την εξωστρέφεια και την αδιάκοπη δράση.
Από το 1988, όταν ξεκίνησες την πορεία σου στην Αυτοδιοίκηση, στην τότε Κοινότητα Κώμης, στη συνέχεια στον πρώην Δήμο Εξωμβούργου και αργότερα στον Δήμο Τήνου, μέχρι και σήμερα, δεν έπαψες ούτε στιγμή να υπηρετείς τον τόπο που τόσο αγαπούσες.

Δεν περιορίστηκες ποτέ στα στενά διοικητικά όρια των αξιωμάτων σου. Στα έδρανα του Δημοτικού Συμβουλίου έδινες καθημερινά τις δικές σου μάχες. Υπερασπιζόσουν με πάθος, σθένος και επιχειρήματα τις απόψεις σου, χωρίς να υπολογίζεις το προσωπικό κόστος, έχοντας πάντοτε ως μοναδικό γνώμονα το συμφέρον της Τήνου. Ήσουν ένας αυθεντικός μαχητής της Αυτοδιοίκησης. Δεν φοβήθηκες τη διαφωνία, δεν απέφυγες τη σύγκρουση, δεν δίστασες να υψώσεις τη φωνή σου όταν πίστευες ότι έπρεπε να υπερασπιστείς το δίκαιο και το καλό του νησιού μας. Είτε από τη θέση της αντιπολίτευσης είτε από τη θέση της συμπολίτευσης, υπηρέτησες με την ίδια εντιμότητα και την ίδια αφοσίωση. Γιατί για σένα η Αυτοδιοίκηση δεν ήταν αξίωμα, δεν ήταν τίτλος, δεν ήταν εξουσία. Ήταν τρόπος ζωής. Ήταν η βαθιά σου ανάγκη να προσφέρεις.
Και έφυγες όπως ακριβώς έζησες στην πρώτη γραμμή του καθήκοντος, ως Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος.

Αυτός ήταν ο Tώνης. Ένας άνθρωπος με απαράμιλλη αίσθηση ευθύνης, με παροιμιώδη εργατικότητα, με μια βαθιά, σχεδόν συγκινητική προσήλωση στο καθήκον. Ένας άνθρωπος που δεν εγκατέλειψε ποτέ τη σκοπιά του. Ένας εξαιρετικός επαγγελματίας δραστήριος, εργατικός, συνεπής στις συναλλαγές του, που τον χαρακτήριζε η σοβαρότητα, η εντιμότητα και η υπευθυνότητά του.

Φίλε Αντώνη,
Σήμερα, η σιωπή στην Τήνο είναι εκκωφαντική. Η απώλειά σου για τον Δήμο μας είναι τεράστια και το κενό που αφήνεις δυσαναπλήρωτο.
Όμως, αν υπάρχει κάτι που σε χαρακτήριζε πάνω απ’ όλα, ήταν η μοναδική σου ικανότητα να αγαπάς τους ανθρώπους. Να τους αποδέχεσαι όπως ήταν. Χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς διακρίσεις, χωρίς «αν» και «γιατί».

Η καρδιά σου ήταν ανοιχτή για όλους. Για τον επαγγελματία και τον εργάτη, για τον νέο και τον ηλικιωμένο, για τον εύπορο και τον άνθρωπο που είχε ανάγκη. Δεν ξεχώριζες τους ανθρώπους από την κοινωνική τους θέση, την οικονομική τους κατάσταση ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Για σένα υπήρχε μόνο ο άνθρωπος.
Και αυτό ήταν το μεγάλο σου χάρισμα. Ήξερες να πλησιάζεις τους πάντες, να μιλάς με όλους, να δημιουργείς φιλίες εκεί όπου άλλοι έβλεπαν αποστάσεις. Η παρέα σου ήταν ανοιχτή, η παρουσία σου ζεστή και η διάθεσή σου πάντα γεμάτη ζωή.
Και αυτό, Αντώνη, είναι ίσως η μεγαλύτερη δικαίωση ενός ανθρώπου: να φεύγει και να αφήνει πίσω του τόση αγάπη.

Μα πάνω απ’ όλα, όμως, Αντώνη, ήσουν άνθρωπος της οικογένειάς σου.
Για τη Μαίρη σου υπήρξες ο σύντροφος μιας ολόκληρης ζωής, ο ακλόνητος βράχος, το στήριγμα στις χαρές και στις δυσκολίες, ο άνθρωπος που μοιράστηκε μαζί της όνειρα, αγωνίες και αμέτρητες στιγμές.

Για τα παιδιά σου, τον Γιάννη και τον Αντώνη, υπήρξες ο πατέρας που τους δίδαξε με το παράδειγμά του την εργατικότητα, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια και την αγάπη για τον άνθρωπο.
Και για τα εγγόνια σου, ήσουν και θα παραμείνεις η πιο γλυκιά αγκαλιά, η πηγή μιας αγάπης αστείρευτης, που θα τα συντροφεύει σε όλη τους τη ζωή και φυσικά τον μοναδικό αδελφό σου τον Μάριο, για τον οποίο στάθηκες πατέρας και αδελφός.

Η οικογένειά σου ήταν ο κόσμος σου. Η δύναμή σου. Η μεγαλύτερή σου περηφάνια. Ο λόγος που αγωνιζόσουν και δημιουργούσες.
Ξέρω πως κανένας λόγος, καμία λέξη και καμία έκφραση συμπαράστασης δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο της Μαίρης, των παιδιών, των εγγονιών σου και των δικών σου ανθρώπων. Το μόνο που μπορούμε να τους υποσχεθούμε είναι ότι δεν θα είσαι ποτέ μόνο μια ανάμνηση. Θα είσαι πάντα παρών μέσα από όσα έκανες, όσα δίδαξες και όσα αγάπησες.
Και τώρα, αγαπημένε μου φίλε, θέλω να σου μιλήσω προσωπικά.

Για μένα, Τώνη, ο αποχαιρετισμός αυτός είναι αβάσταχτος. Γιατί δεν αποχαιρετώ απλώς έναν συνεργάτη. Δεν αποχαιρετώ απλώς έναν πολύτιμο αυτοδιοικητικό συνοδοιπόρο. Αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που έγινε κομμάτι της δικής μου ζωής. Έναν φίλο αληθινό. Έναν αδελφό.
Από το 1999 που ξεκινήσαμε μαζί αυτή τη μεγάλη διαδρομή, μοιραστήκαμε σχεδόν μια ολόκληρη ζωή. Περάσαμε μαζί χαρές και λύπες, επιτυχίες και απογοητεύσεις, εύκολες και δύσκολες στιγμές. Μοιραστήκαμε όνειρα, αγωνίες, προβληματισμούς, αγώνες και ευθύνες. Σταθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλον σε αμέτρητες περιστάσεις και όλα αυτά όχι μόνο για μένα αλλά για όλη την ομάδα μας.
Και μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, εσύ δεν υπήρξες ποτέ απλώς ένας συνεργάτης μου. Ήσουν το σταθερό μου στήριγμα, ο άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης μου, εκείνος στον οποίο μπορούσα να στηριχθώ χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήσουν ένας άνθρωπος που ήξερα ότι θα είναι εκεί, όποτε κι αν τον χρειαστώ.

Αλλά αυτό που θα κρατήσω βαθύτερα μέσα μου δεν είναι μόνο οι κοινοί μας αγώνες και η διαδρομή μας στην Αυτοδιοίκηση.
Είναι η καλοσύνη σου.
Εκείνη η σπάνια, αυθόρμητη, ατόφια καλοσύνη που δεν χρειαζόταν να αποδείξει τίποτα. Η καρδιά σου, τόσο μεγάλη και τόσο καθαρή, που είχε κρατήσει μέσα της κάτι από την αθωότητα ενός μικρού παιδιού. Η αμεσότητά σου, η ντομπροσύνη σου, η αυθεντικότητά σου. Η ικανότητά σου να βρίσκεσαι δίπλα στον άλλον, να τον ακούς, να τον στηρίζεις, να του δίνεις κουράγιο, ακόμη κι όταν εσύ ο ίδιος περνούσες τις δικές σου δυσκολίες.
Ήσουν από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που δεν χρειάζεται να μιλούν πολύ για την αγάπη τους. Την έδειχνες με την παρουσία σου. Με ένα τηλεφώνημα, μια κουβέντα, μια κίνηση, ένα ενδιαφέρον. Με εκείνη τη σιγουριά που έδινες στους ανθρώπους σου ότι δεν είναι μόνοι.

Και τώρα, που τόσο πολύ θα ήθελα να σε πάρω ένα τηλέφωνο, να ακούσω τη φωνή σου, να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες, να μοιραστούμε ακόμη έναν προβληματισμό ή μια στιγμή από την καθημερινότητά μας, συνειδητοποιώ πόσο αβάσταχτη μπορεί να γίνει η απουσία ενός ανθρώπου.

Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε. Ότι δεν θα σε αναζητήσω για μια γνώμη, μια συμβουλή, μια συζήτηση. Ότι δεν θα ακούσω ξανά εκείνη τη γνώριμη φωνή σου, γεμάτη ζωντάνια, αγωνία και πάθος για όσα αγαπούσες.
Θα μου λείψεις ως συνεργάτης, ως συνοδοιπόρος, ως φίλος. Θα μου λείψουν οι συζητήσεις μας, οι διαφωνίες μας, οι κοινές μας αγωνίες, ακόμη και εκείνες οι μικρές καθημερινές στιγμές που τότε έμοιαζαν αυτονόητες, αλλά σήμερα αποκτούν ανεκτίμητη αξία.

Αγαπημένε μου φίλε, αδελφέ μου,
Δεν ξέρω αν υπάρχουν λόγια που μπορούν να αποχαιρετήσουν έναν άνθρωπο σαν εσένα. Ξέρω μόνο πως δεν θέλω να σε αποχαιρετήσω σαν να κλείνει εδώ η κοινή μας διαδρομή.

Θέλω να σε θυμάμαι όπως ήσουν. Με το χαμόγελό σου, τη ζωντάνια σου, την αστείρευτη διάθεσή σου για προσφορά, την αγάπη σου για τους ανθρώπους και την Τήνο μας, θέλω και θα θυμάμαι για πάντα εκείνο το ζεστό άγγιγμα στο χέρι μου λίγο πριν το οριστικό τέλος.

Σε ευχαριστώ για όσα μου πρόσφερες. Για την εμπιστοσύνη σου. Για τη φιλία σου. Για τις αμέτρητες στιγμές που μοιραστήκαμε. Για όλα όσα ζήσαμε μαζί. Σε ευχαριστώ που στάθηκες δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια και που μου έδωσες την τύχη να σε έχω στη ζωή μου.

Καλό σου ταξίδι, φίλε μου Αντώνη.
Να ξέρεις πως δεν θα σε ξεχάσουμε.

Η θέση σου θα μείνει πάντα άδεια, αλλά η παρουσία σου θα παραμείνει ζωντανή στις καρδιές μας.

Και για μένα προσωπικά, θα είσαι πάντα εκείνος ο φίλος, εκείνος ο αδελφός, που η ζωή μού έφερε στον δρόμο μου και που ο θάνατος δεν μπορεί να διαγράψει από τη μνήμη και την ψυχή μου.

Ας είναι ελαφρύ το τηνιακό χώμα που θα σε σκεπάσει.