Το ταξίδι γινόταν μέσα σε μεγάλα πήλινα δοχεία. Οι Τηνιακοί τσιγάριζαν τα περιστέρια, σκέπαζαν το κρέας με λάδι ή λίπος και το έστελναν στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. Έτσι περιέγραψε ο κ. Ψάλτης στην «Καθημερινή» τον τρόπο με τον οποίο η παραγωγή των περιστεριώνων του νησιού έφτανε στις αγορές της Ανατολής.

Πίσω από τις στολισμένες προσόψεις που βλέπουμε στην κοιλάδα του Ταραμπάδου, κάθε όροφος είχε τη δουλειά του. Στο κάτω μέρος του περιστεριώνα ο καλλιεργητής φύλαγε εργαλεία και προϊόντα. Στο επάνω φώλιαζαν τα πουλιά. Ακόμη και η θέση του κτίσματος είχε σημασία. Οι άνθρωποι διάλεγαν πλαγιές και ρεματιές, κοντά σε νερό και καλλιεργήσιμη γη. Εκτός από το κρέας, αξιοποιούσαν και την κοπριά των περιστεριών για να λιπάνουν τα χωράφια τους.

Πότε μπόρεσαν περισσότερες οικογένειες να αποκτήσουν δικό τους περιστεριώνα; Σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, στα χρόνια της Ενετοκρατίας το δικαίωμα αυτό ανήκε στους φεουδάρχες. Μετά το 1715, όταν έληξε η ενετική κυριαρχία στην Τήνο, όσοι κάτοικοι είχαν τα μέσα μπορούσαν πλέον να χτίσουν περιστεριώνα, να εκτρέφουν τα δικά τους πουλιά και να εμπορεύονται το κρέας τους.

Το πήλινο δοχείο δεν ήταν η μόνη συσκευασία της εποχής. Στην καταγραφή του Tinos 360 αναφέρεται ότι το κρέας του περιστεριού πουλιόταν ακριβά και ότι κυκλοφορούσε ακόμη και σε γυάλες με ξύδι. Κάπως έτσι, ένα προϊόν που ξεκινούσε από τους περιστεριώνες της τηνιακής υπαίθρου έβρισκε θέση στο τραπέζι μιας οικογένειας στην άλλη άκρη του Αιγαίου.