Στην Τήνο της δεκαετίας του 1950, τα φώτα της Χώρας είχαν ωράριο. Το εργοστάσιο του Καρδίτση, που οι κάτοικοι έλεγαν απλώς «το Ηλεκτρικό», άρχιζε να δίνει ρεύμα όταν έδυε ο ήλιος. Τα μεσάνυχτα η παροχή σταματούσε. Έτσι θυμόταν τον φωτισμό της πόλης ο Τηνιακός ποιητής Ντίνος Σιώτης, σε κείμενό του στα «Νέα».
Το «Ηλεκτρικό» βρισκόταν απέναντι από το Πρώτο Δημοτικό Σχολείο, στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Τήνου. Η παροχή έφτανε μόνο στη Χώρα. Στα σπίτια, όπως τα θυμόταν ο Σιώτης, υπήρχαν λιγοστά ραδιόφωνα. Όσο για τα ψυγεία, ήταν ξύλινα και το καλοκαίρι τα γέμιζαν με παγοκολόνες για να κρατούν τα τρόφιμα δροσερά.
Η προσπάθεια να αποκτήσει η Τήνος δικό της σταθμό παραγωγής είχε ξεκινήσει αρκετές δεκαετίες νωρίτερα. Το 1914 ο Ιωάννης Μοσχωνάς είχε εκπονήσει δωρεάν μελέτη για το κτίριο και τον εξοπλισμό της «Ηλεκτρικής». Εκείνο το σχέδιο έμεινε στο χαρτί και το 1925 συντάχθηκε νέα μελέτη.
Αφορμή για να γράψει ο Σιώτης αυτές τις αναμνήσεις, το 2018, στάθηκε μια φωτογραφία από τον καφενέ του Μαραγκού, στο λιμάνι της Τήνου. Τη χρονολόγησε στο 1953 ή το 1954. Στο μπροστινό τραπέζι αναγνώρισε, ανάμεσα στους θαμώνες, τον θείο του, κηροπλάστη και μαραγκό από τον Τριαντάρο. Από εκείνη τη φωτογραφία μιας παρέας σώθηκε και η μαρτυρία για μια μικρή συνήθεια ολόκληρης της Χώρας: τότε, όποιος ήθελε ηλεκτρικό φως, ήξερε μέχρι τι ώρα το είχε.







