Τήνος – Ψηφίζοντας το «τίποτα» για τον Τουρισμό: Μια ιστορία διοικητικής τρέλας

Φανταστείτε να πηγαίνετε σε ένα εστιατόριο, να σας ζητούν να πληρώσετε τον λογαριασμό, αλλά να μην σας έχουν σερβίρει καν το φαγητό, για την ακρίβεια να μην σας έχουν φέρει ποτέ τον κατάλογο για να παραγγείλετε. Αλλά να επιμένουν ότι όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν…

Κάπως έτσι ένιωσα ως μέλος της Τουριστικής Επιτροπής του Δήμου μας στην τελευταία συνεδρίαση, την περασμένη Τρίτη. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για ένα γεύμα, αλλά για το μέλλον του τουρισμού στο νησί μας, ο οποίος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την τοπική οικονομία και την κοινωνία, με τη βιωσιμότητα του τόπου μας.

Η πρόσκληση για τη συνεδρίαση ήρθε κανονικά, η διάθεση για συμμετοχή υπήρχε, αλλά το link της σύνδεσης… αγνοούνταν. Μικρό το κακό, σκέφτηκα. Και πολύ γρήγορα αποδείχθηκε ότι αυτό ήταν, όντως, το λιγότερο.

Η Διοίκηση, παρότι είχε σαφή θεσμική υποχρέωση να αποστείλει εγκαίρως στα μέλη της Επιτροπής τις εισηγήσεις, τα σχέδια και τα στοιχεία που θα συζητούνταν, δεν το έπραξε. Και κάπου εκεί ξεκινά μια κατάσταση που δύσκολα περιγράφεται με όρους κανονικής διοικητικής λειτουργίας.

Εκ των υστέρων ενημερώθηκα -αφού δεν κατάφερα να συνδεθώ, όχι με δική μου ευθύνη- ότι τα μέλη της Επιτροπής ψήφισαν κανονικά και το Τουριστικό Πλάνο και τον Προϋπολογισμό Προβολής. Αλλά όταν, αμέσως μετά, ζήτησα από την αρμόδια υπηρεσία να μου αποσταλούν τα έγγραφα, που υποτίθεται ότι αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης, επεξεργασίας και έγκρισης κατά τη συνεδρίαση, η απάντηση ήταν αποκαλυπτική: «Δεν τα έχουμε λάβει ακόμη, δεν μπορώ να σας τα στείλω».

Δηλαδή, εγκρίθηκε ένα σχέδιο που δεν είχε δοθεί στα μέλη της Επιτροπής! Που δεν είχαν μελετήσει τα μέλη της Επιτροπής!

Για την ακρίβεια, το μόνο που είδαν τα μέλη ήταν η παρουσίαση ορισμένων αποσπασματικών στοιχείων, χωρίς να υπάρχει διαθέσιμο το πλήρες κείμενο του πλάνου και του προϋπολογισμού. Ούτε κατά τη διάρκεια της συζήτησης ούτε κατά την ώρα της ψήφισης, ούτε καν μετά το τέλος της συνεδρίασης.

Προκύπτει, λοιπόν, ένα εύλογο ερώτημα: Όσα παρουσιάστηκαν για το περιεχόμενο του τουριστικού πλάνου μπορεί να ακούγονται ενδιαφέροντα. Αλλά όσοι κλήθηκαν να το ψηφίσουν είχαν πραγματικά στα χέρια τους το σχέδιο; Το γνώριζαν σε πλήρη μορφή; Είχαν τη δυνατότητα να το μελετήσουν; Να αντιπροτείνουν δράσεις;

Γιατί σε μένα, το πλάνο αυτό εστάλη δέκα ημέρες αργότερα, την Πέμπτη 19 Μαρτίου.

Και, με την ευκαιρία, μπαίνω στον πειρασμό να αναφέρω ότι από το πλάνο, που τελικά εστάλη (πρόκειται για ένα απλό excel), απουσιάζει η καθαρή στρατηγική στόχευση. Δεν αποσαφηνίζεται ποιες αγορές στοχεύει η Τήνος, ποιο κοινό θέλει να προσεγγίσει, ποιο είναι το μετρήσιμο αποτέλεσμα κάθε δαπάνης και με ποιο χρονοδιάγραμμα θα αξιολογηθεί η απόδοση των επιλογών. Γενικές αναφορές σε «ψηφιακό περιεχόμενο», «καμπάνιες προβολής» και «υπηρεσίες συμβούλου» δεν αρκούν για να συνθέσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο τουριστικής πολιτικής. Περισσότερο θυμίζουν κατανομή κονδυλίων χωρίς σαφή τεκμηρίωση παρά το πώς θα υπηρετηθεί η πραγματική ταυτότητα και η προοπτική του νησιού. 

Ως Δημοτική Σύμβουλος, αλλά κυρίως ως Τηνιακή, δεν μπορώ παρά να θέσω ευθέως τα ερωτήματα:

• Τι ακριβώς δόθηκε στα μέλη της επιτροπής για να μελετήσουν και να ψηφίσουν;
• Πώς εγκρίθηκε ένα πλάνο που παραμένει αόρατο ακόμη και μετά την ψήφισή του;
• Η ανάδοχος εταιρεία αμείβεται για ένα σχέδιο που δεν είναι διαθέσιμο ούτε στα μέλη της αρμόδιας Επιτροπής;
• Θεωρεί η Δημοτική Αρχή ότι η τουριστική προβολή της Τήνου είναι μια διαδικαστική υποχρέωση, η οποία μπορεί να διεκπεραιώνεται χωρίς λογοδοσία και στο «πόδι»;
• Θα δοθεί στα μέλη της Επιτροπής το πλήρες πλάνο προβολής, αν υπάρχει σε τέτοια μορφή; Θα γίνεται αναφορά σε δεδομένα, στόχευση, σαφές χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, κ.ά.; 

Το πρόβλημα δεν είναι υπηρεσιακό. Οι εργαζόμενοι του Δήμου καλούνται καθημερινά να καλύψουν κενά που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι.

Το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό: Μια αντίληψη Διοίκησης που θεωρεί ότι η ενημέρωση είναι περιττή, η διαβούλευση εμπόδιο και η διαφάνεια διακοσμητική λεπτομέρεια.

Η Τήνος αξίζει σοβαρότητα, σχέδιο και επαγγελματισμό.

Οι κάθε είδους «παρέες», όταν λειτουργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν γράφουν καμία ιστορία επιτυχίας.

Τα πρακτικά μπορεί να καθυστερούν. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ήδη μπροστά μας.

Ως ελάσσονα αντιπολίτευση, δεν έχουμε δικαίωμα να νομιμοποιούμε την προχειρότητα, ούτε να γινόμαστε συνένοχοι, μέσω της σιωπής, στην αδιαφάνεια.