Μια ωραία αφορμή. Αυτή θεωρώ πως άνοιξε μια συζήτηση, έγινε μια αρχή. Αυτό που από μέρους μου θα ήθελα να γίνει σαφές, είναι ότι δεν είμαι εναντίον του τουρισμού —μάλλον το αντίθετο— και γι’ αυτό θεωρώ πως μου δόθηκε βήμα και σε αυτή την εκδήλωση (ως ενας ντόπιος που ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια με τον τουρισμό, προσπαθώντας να μην «αρμέγει» μόνο αλλά και να «ταΐζει» την «αγελάδα»). Όμως είμαι απέναντι σε όσους βλέπουν το νησί μου ως προϊόν.
Ζώντας όλο τον χρόνο εδώ και δουλεύοντας με τον τουρισμό, προσπαθώ να βρω μια χρυσή τομή ώστε να έχουμε όσοι περισσότεροι γίνεται όφελος από τη δραστηριότητά μου και παράλληλα να μην «ενοχλώ» με αυτήν. Είμαστε ανοιχτά όσο περισσότερο χρόνο γίνεται, αγοράζουμε όσο γίνεται περισσότερο τοπικές πρώτες ύλες από συνεργάτες παραγωγούς (όλο τον χρόνο), στηρίζουμε και στηριζόμαστε με/από προσπάθειες ντόπιων που αφορούν στην πρωτογενή παραγωγή και σεβόμαστε την εποχικότητα.
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγαλύτερη εξωστρέφεια: προσπαθώντας να κάνουμε ό,τι μας έμαθαν οι γονείς και οι παππούδες μας, καταφέραμε να τραβήξουμε το ενδιαφέρον αρκετών ανθρώπων από το εξωτερικό. Η τεχνική της ωρίμανσης των ψαριών και η συνεργασία με τους Ιταλούς για την ανάπτυξη του ειδικού θαλάμου, κεντρίζει ακόμη περισσότερο το διεθνές ενδιαφέρον και συμβάλλει στην εξωστρέφεια της Μαραθιάς. Η οργάνωση σεμιναρίων και ο γαστροτουρισμός σε μήνες εκτός σαιζόν, συμβάλλουν στην εξωστρέφεια αλλά και βάζουν ένα λιθαράκι στην αποσυμφόρηση του Ιουλίου-Αυγούστου.
Το βιβλίο μου, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο (https://s22.gr/products/souranis-marathia1), και οι προσπάθειες που θα γίνουν τους επόμενους μήνες με συνεργάτες και φορείς, κινούνται προς την κατεύθυνση της στοχευμένης εργασίας στον χώρο της εκπαίδευσης, τον οποίο και πιστεύω πολύ.
* * *
Τελικά, μήπως πρέπει να δούμε αν οι υποδομές του νησιού δεν ειναι και τόσο ανεπαρκείς; Αξίζει τον κόπο για 40 μέρες τον χρόνο να φτιάξουμε εργοστάσια αφαλάτωσης, λιμάνια για κρουαζιερόπλοια, υποδομές για τουρίστες κ.λπ., που θα χρησιμοποιούμε μόνο αυτές τις μέρες και τον υπόλοιπο χρόνο θα «κάθονται»;
Η ερώτησή μου προς τον δήμαρχο ήταν σαφής: το νερό φτάνει για τον Ιούνιο; Ας κάνουμε τότε ένα λιμάνι σωστό για όλο τον χρόνο, ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να διαχειριζόμαστε το νερό καλύτερα και, αν χρειάζεται, ας κάνουμε και άλλες αφαλατώσεις, προσπαθώντας να βρουμε τρόπο να μην είναι τόσο ενεργοβόρες (βλέπε ίσως ανανεώσιμες πηγές ενέργειας).
Ας φτιάξουμε ένα νησί για όλο τον χρόνο, παίρνοντας ως δεδομένο ότι εδώ κατοικούν άνθρωποι 365 μέρες — και φυσικά να λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψιν και τους, τόσο σημαντικούς για την οικονομία μας, επισκέπτες. Σε καμία περίπτωση όμως να μην φτιάξουμε υποδομές (ως παιδική χαρά) κυρίως για τους επισκέπτες και λιγότερο για τους κατοίκους.
Τελικά, μήπως χρειαζόμαστε «περισσότερους Ιούνιους» αντί για υποδομές εκατομμυρίων που θα λειτουργούν 40 μέρες τον χρόνο; Ο δήμαρχος είπε κάτι πολύ σωστό, μίλησε για μελέτη φέρουσας ικανότητας. Να δούμε τι αντέχουμε και αν θέλουμε κι άλλο. Αν τελικά θέλουμε κι άλλο (που δεν το ξορκίζω, το ακούω), μήπως πρέπει να βάλουμε κανόνες; Πώς, με βάση τη μελέτη αυτή; Νερό, δόμηση, νέες κλίνες, νέα καταστήματα, πρωτογενής παραγωγή, σκουπίδια, εποχικότητα, εκπαίδευση… κ.λπ. κ.λπ.
Καλύτερα οι υποδομές και το κρατικό χρήμα που πέφτει στο νησί να υποστηρίζουν όλα τα παραπάνω (για τη διάρκεια όλου του έτους) και να αφορούν επίσης την πρωτογενή παραγωγή και την εξωστρέφειά της. Οι άνθρωποι που μας στήριξαν και που με μόχθο συνεχίζουν να το κάνουν, πρέπει να στηριχτούν.
Έχουμε όλα τα εχέγγυα για να επιτύχουμε: ιστορία, παράδοση, τέχνη, πολιτισμό, πνευματικότητα, παραγωγή, γαστρονομία, φυσική ομορφιά, τεχνογνωσία, ανθρώπινο δυναμικό, έχουμε τη μεγάλη ευλογία η Τήνος μας να είναι το σπίτι της Παναγίας μας. Και γνωρίζουμε πια, από τα κακά παραδείγματα των γύρω νησιών και όχι μόνο, ότι δεν πρέπει να έρθουν κρουαζιερόπλοια στο νησί.
Και, επιπλέον, έχουμε έναν δήμαρχο που ακούει.
