ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΝΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΝΟΟΤΡΟΦΟΣ ΤΗΝΟΣ
«Η τηνιακή μαρμαροτεχνία. Από τις απαρχές στο σήμερα»
Αλέκος Ε. Φλωράκης δρ Εθνολόγος-λαογράφος, π. επιστημονικός υπεύθυνος Μουσείου Μαρμαροτεχνίας ΠΙΟΠ
19 Αυγούστου 2026, ώρα 20:00
Η Τήνος υπήρξε το μεγαλύτερο κέντρο της νεοελληνικής μαρμαροτεχνίας και γλυπτικής. Από τα μεσοβυζαντινά χρόνια, στα οποία τοποθετούνται οι καταβολές της, και τη μεσαιωνική βενετσιάνικη επίδραση, η τέχνη του μαρμάρου στο νησί θα οδηγηθεί στην ακμή του 18ου αιώνα και την έξοδό της από τα όρια του νησιού, με τη διασπορά των μαστόρων της σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον ευρύτερο χώρο του Ελληνισμού (Κωνσταντινούπολη, Μικρά Ασία, Βαλκάνια, Αίγυπτο).
Μετά τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους, οι τηνιακοί μαρμαράδες δημιουργούν στην Αθήνα ένα ισχυρό κέντρο και, συνεργαζόμενοι με Έλληνες και ξένους αρχιτέκτονες και αφήνουν τη σφραγίδα της σμίλης τους σε όλα τα μέγαρα της πρωτεύουσας, τις εκκλησίες της και τα αναστηλωμένα αρχαία μνημεία. Από αυτούς θα προέλθουν οι πρώτοι μαθητές του Πολυτεχνείου και μεγάλος αριθμός καλλιτεχνών.
Λατομεία, εργαστήρια, διαδρομές, έργα, επιδράσεις, θέματα και σύμβολα του διακόσμου, εξετάζονται, συνοπτικά αλλά με πληρότητα, στην ομιλία του κ. Φλωράκη, με προβολή πολλών αντιπροσωπευτικών φωτογραφιών, δίνοντας την ευκαιρία γνωριμίας με ένα από τα πλέον βασικά στοιχεία του ιδιαίτερου πολιτισμικού χαρακτήρα του νησιού μας.
Ο Αλέκος Ε. Φλωράκης είναι διδάκτωρ εθνολόγος-λαογράφος και ποιητής. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Σπούδασε στην Αθήνα πολιτικές επιστήμες και στο Παρίσι εθνογραφία, εθνολογία και κοινωνική ανθρωπολογία, με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. DEA της Εcole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Ανθρωπολογία της Θρησκείας), διδάκτωρ του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (Προβιομηχανική Τεχνολογία). Σπούδασε επίσης δημοσιογραφία και δημόσιες σχέσεις και εργάστηκε για ένα διάστημα ως δημοσιογράφος. Δημοσίευσε πολλά αυτοτελή βιβλία και πολλές μελέτες σε επιστημονικά περιοδικά, πρακτικά συνεδρίων και συλλογικούς τόμους, με θέματα αναφερόμενα στην παραδοσιακή τεχνολογία, τη μαρμαρογλυπτική και άλλες μορφές της νεοελληνικής χειροτεχνίας, τη λαϊκή θρησκεία και τον ιερό χώρο, την εθνογλωσσολογία, την ονοματολογία και την εραλδική, ιδιαίτερα για την Tήνο. Υπήρξε συνεργάτης διαφόρων ερευνητικών και πολιτιστικών ιδρυμάτων, μουσείων και οργανισμών. Διετέλεσε επίσης πρώτος διευθυντής του “Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού”, συνεδριακού, εκθεσιακού και ερευνητικού κέντρου, το οποίο και οργάνωσε, και επιστημονικός υπεύθυνος του Μουσείου Μαρμαροτεχνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς, στον Πύργο Tήνου. Δίδαξε “λαϊκή τέχνη και αρχιτεκτονική” στη Σχολή Ξεναγών ΕΟΤ της Αθήνας, και “λαϊκή τέχνη” στα Π.E.K. (Περιφερειακά Eπιμορφωτικά Kέντρα) του Yπουργείου Παιδείας. Έκανε ανακοινώσεις σε συνέδρια, καθώς και πολλές ομιλίες και διαλέξεις. Έγραψε τα κείμενα ή συνεργάστηκε ως επιστημονικός σύμβουλος σε 18 ερευνητικά ντοκιμαντέρ, για την EPT και άλλους φορείς. Συνέταξε και επιμελήθηκε την ψηφιακή παρουσίαση των κειμηλίων και εκθεμάτων του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου και του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού στο διαδίκτυο (Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου).
Από τους αρχικούς ποιητές της λεγόμενης Γενιάς του ’70, έχει εκδώσει ένδεκα ποιητικά βιβλία καθώς και πεζά. Το 1971 μαζί με τον ποιητή Στέφανο Μπεκατώρο εξέδωσαν την ανθολογία «Η Νέα Γενιά» που ήταν από τις πρώτες της μετέπειτα λεγόμενης ποιητικής Γενιάς του ’70.
