Για ακόμη μία φορά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα φαινόμενο που, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται με θλιβερή κανονικότητα: την καταστροφή δημόσιων υποδομών που προορίζονται για τη διευκόλυνση της ζωής συνανθρώπων μας με αναπηρία.

Η ράμπα πρόσβασης για άτομα με κινητικά προβλήματα στην παραλία του Αγίου Ρωμανού υπέστη φθορές. Το αποτέλεσμα; Η άρση της δυνατότητας πρόσβασης στη θάλασσα με αξιοπρέπεια και ασφάλεια για όσους τη χρειάζονται περισσότερο. Για εκείνους που δεν ζητούν προνόμια, αλλά ισότητα. Δεν ζητούν χάρη, αλλά δικαίωμα.

Τέτοιες υποδομές δεν είναι πολυτέλεια. Είναι το ελάχιστο που μπορεί να προσφέρει μια πολιτισμένη κοινωνία. Και κάθε φορά που καταστρέφονται — από άγνοια, αδιαφορία ή ασέβεια — κάποιοι άνθρωποι αποκλείονται. Μένουν εκτός. Εκτός της χαράς του καλοκαιριού, εκτός της κοινωνικής ζωής, εκτός του αυτονόητου.

Δεν φτιάχτηκαν αυτές οι ράμπες για να ξεπλένουμε τα πόδια μας από την άμμο ή για να παίζουν τα παιδιά μας. Φτιάχτηκαν για να δώσουν πρόσβαση στη θάλασσα σε άτομα που χωρίς αυτές δεν έχουν επιλογή.

Πρέπει οι αρμόδιες αρχές να προχωρήσουν άμεσα στην επιδιόρθωση της ζημιάς και ταυτόχρονα να λάβουν μέτρα προστασίας της ράμπας, με την τοποθέτηση ενημερωτικών πινακίδων σε εμφανές σημείο και την οριοθέτηση του χώρου χρήσης του Seatrac.

Ο σεβασμός δεν επιβάλλεται με νόμους. Καλλιεργείται με παιδεία.
Ας γίνουμε, όλοι μαζί, η φωνή αυτών που πολύ συχνά μένουν αόρατοι.