Γράφει η Κατσουλάρη Μυρτώ
Είναι μια ερώτηση που συχνά μου κάνουν απο τότε που άρχισα να δηλώνω τον έρωτα μου για αυτή. Γιατί όχι; σκέφτομαι. Τι της λείπει αλήθεια;
Σε αυτό το νησί πήγα σχεδόν με το ζόρι. Δεν ήταν στις πρώτες μου επιλογές ,ούτε στα άμεσα σχέδια να το επισκεφθώ. Όπως όταν δεν έχεις σκοπό να βγεις εκείνο το βράδυ αλλα τελικά το κάνεις και γνωρίζεις τον έρωτα της ζωής σου.
Έχουν περάσει πάνω απο δέκα χρόνια και απο τότε δεν έχει περάσει καλοκαίρι που να μην έχω πάει. Όταν φτάσεις στο λιμάνι δεν είσαι σίγουρος πως έφτασες στο ομορφότερο νησί των Κυκλάδων αλλά μέσα σε λίγα λεπτά κάθε αμφιβολία εξανεμίζεται. Αυτό το μέρος έχει μια ενέργεια που δύσκολα σε αφήνει ασυγκίνητο.
Αφού βγεις απο το λιμάνι θα δεις την ταμπέλα “Όλοι οι προορισμοί ” και θα το εννοεί. Από εκεί ξεκινά η διαδρομή προς το “Όλον “, το ολοκληρωμένο, το ολόκληρο, το αρκετό. Αυτό που μπορεί να στα προσφέρει όλα ώστε να μη σου λείψει τίποτα.
Κάθε επόμενη στροφή της διαδρομής σου φυλάει μια έκπληξη. Χωριά που κρέμονται απο βουνά σαν να θέλουν να βουτήξουν στο απέραντο που κοιτούν. Λευκές ζωγραφιές αμφιθεατρικά χτισμένες γεμάτες απο πλατείες, μπαλκόνια στο Αιγαίο. Κάθε γωνιά και ένα έργο τέχνης απο μάρμαρο. Ένα νησί φτιαγμένο απο καλλιτέχνες για όσους μπορούν να δουν τη τέχνη όπου και αν κρύβεται. Αν κοιτάξεις απο την άλλη σχεδόν καθέ χωριό έχει και έναν όρμο που σε καλεί να γαληνέψεις απο την άγρια ομορφιά και να χαθείς στο μπλε της ανεμελιάς.
Κάθε παραλία της και μια αλλιώτικη εμπειρία. Άλλες τις ευνοεί ο Βοριάς και άλλες οχι. Κάποιες άγριες γεμάτες βότσαλα. Παίζεις με τα κύματα μέχρι που κουράζεσαι και ξαπλώνεις το κορμί σου πάνω στα βράχια αφήνωντας τις σταγόνες να σε δροσίσουν. Κάποιες ήρεμες φιλοξενούν την ανεμελιά σου μέχρι που ξεχνάς τι ώρα πήγε.
Η ενδοχώρα γεμάτη κρυφές χαρές είναι η ψυχή του νησιού. Αμπελώνες, σεληνιακά τοπία και διαδρομές ανάμεσα τους που εύχεσαι να τελειώσουν στο πουθενά ή στο ποτέ.
Χωριά του κάμπου με άλλο χαρακτήρα και ομορφιά. Άνθρωποι φιλόξενοι, έτοιμοι να σου πουν ιστορίες απο τον τόπο τους ώστε να τον σεβαστείς ακόμα παραπάνω και χαμογελαστοί ώστε να τον αγαπήσεις γρηγορότερα. Αυθεντικοί σαν το νησί τους, χωρίς προσπάθεια σου δείχνουν ποια πραγματικά ήταν και είναι η Τήνος. Σκαμένα με ζωή πρόσωπα και λαβωμένα απο τον ήλιο μοιάζουν να ξέρουν κάθε μυστικό της Οφιούσας και άλλο που δεν θες να κάτσεις να στο μαρτηρήσουν πίνοντας ρακή που φτιάξανε στο Κατώι.
Οι πρώτες ύλες αναγκάζουν το φαγητό να γίνει πεντανόστημο. Σε όποιο καφενείο, ταβερνάκι, εστιατόριο σε βγάλει ο δρόμος μπορείς να γευτείς τις ομορφιές της Γης στη καλύτερη εκδοχή τους. Λες και μαζεύτηκε όλη η νοστιμιά της Χώρας σε τούτο τον τόπο.
Όσο για τα γλέντια είναι συχνά. Πάντα έχουν λόγο στα χωριά να στήσουν ένα, να χορέψουν, να φάνε, να πιουν, μα κυρίως να πιάσουν ο ένας το χέρι του άλλου και να το αφήσουν λίγο πριν την ανατολή. Λαχανιασμένοι και ακούραστοι περιμένουν το ξημέρωμα να τους κάνει να σταματήσουν ως το επόμενο.
Και αν μέσα στο κατακαλόκαιρο τα σύννεφα πάνω απο το Εξώμβουργο πυκνώσουν και πιάσει βροχή χαίρεσαι γιατί θα κρατήσει τόσο ώστε να φας το πρωινό σου σε ένα ήσυχο καφενείο πριν επισκεφθείς κάποια Έκθεση ή κάποιο Μουσείο.
Γιατί όχι λοιπόν η Τήνος και αν οχι εκείνη ποια; Ποιο μέρος συνδυάζει τόσες χαρές μέσα σε μερικά χιλιόμετρα; Να την αγαπάτε και να τη σέβεστε, να τη κρατάμε αυθεντική και αναλλοίωτη στο χρόνο για να τη βρουν οι επόμενοι όπως της αξίζει.
Εις το επανιδείν.
