Έχει συνδεθεί στην συλλογική συνείδηση τα τελευταία χρόνια η Τήνος – το Αιγαιοπελαγίτικο νησί με ισχυρή την θρησκευτική συμπαραδήλωση, όμως και την μνήμη του τορπιλισμού της «Έλλης» που σφράγισε την στάση της Ελλάδας στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, που όμως επ’ εσχάτων νοιώθει καυτή την ανάσα της διπλανής Μυκόνου… – με εκδοχές παρουσίας της οικονομικής ελίτ. Και πάντως του κέντρου της σημερινής εξουσίας.

Η οποία και επισκέπτεται αλλά και δίνει τον τόνο, πλην του Δεκαπενταύγουστου όπου η Μεγαλόχαρη επαναδιεκδικεί τα ασυζήτητα πρωτεια.

Μ’ αυτό το πολιτικό/κοινωνικό φόντο, λοιπόν, παραξένεψε μια εκδήλωση που έχει προγραμματιστεί – για τις 8 Αυγούστου στο παραδοσιακό χωριό Τριπόταμος του Εξώμβουργου, με μνήμες Κορνηλίου Καστοριάδη/Socialisme ou Barbarie – με θεματική την τραγωδία της Γάζας. Με βάση ποιήματα του Ντίνου Σιώτη (στις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ), και με μουσική επένδυση από τον σαξοφωνίστα Χάρη Μαθιόπουλο, η εκδήλωση «Lacrimosa: με τα μάτια στην Γάζα» θα επιχειρήσει να διαρρήξει την επαναπαυμένη σιωπή γύρω από την κανονικοποίηση της φρίκης.

 Να δώσουμε όμως μια στιγμή τον λόγο στην γραφή του Ντίνου Σιώτη:

 ΠΟΛΕΜΟΣ

Πάλι ο πόλεμος, πάλι η φρίκη του θανάτου. Οι πληγές του πολέμου δύσκολα κλείνουν, ήρθε το τέλος της πολιτικής – μόνο τα όπλα

 Ή πάλι:

 ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

Στη Γάζα κατά μέσον όρο 87 παιδιά πεθαίνουν τη μέρα από ισραηλινά πυρά, από την πείνα ή την έλλειψη ιατρικής φροντίδας. Πιο πολλά δικαιώματα έχει ένας σκύλος στη Δύση, παρά ένα παιδί στη Γάζα.

 Δείτε όμως και το πιο ενδιαφέρον: η λιτής αισθητικής αφίσα για την εκδήλωση Lacrimosa, έχει φροντίσει να περιλαμβάνει εμφανές το κείμενο των 12 ποιημάτων που θα διαβαστούν (ώστε μην υπάρξουν εκπλήξεις άγνοιας…), αν και με πολύ μικρά στοιχεία που πάντως διαβάζονται. Φιλοξενείται η αφίσα σε πόρτες και βιτρίνες σημείων, όπως καλών εστιατορίων (διάδοχα σχήματα της παλιάς ταβέρνας) τα οποία νομιμοποιείται κανείς να θεωρήσει ότι θα επισκεφθεί η πολιτική και επιχειρηματική /κοινωνική ελίτ των ημερών.

Λέτε να είναι αυτή, μια ένδειξη ότι η Ελλάδα του 2026 ακόμη διατηρεί μια σπίθα απόρριψης της φρίκης; Η μήπως είναι μία περίπτωση όπου η κανονικοποίηση του προσπεράσματος του δυσάρεστου έχει επικρατήσει;

Βλέπουμε-ακούμε-εξεγειρόμαστε – πάμε παραπέρα…