της Μαρίας Στμ. Δελατόλα- Παγανέλη
Άραγε να υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον, κάποια απορία, κάποιος που να διερωτάται τι σημαίνει καθημερινότητα για τις Δημοτικές Κοινότητες και μάλιστα για εκείνες, τις μικρές, πληθυσμιακά, κατοικημένες Κοινότητες. Άξιο απορίας, περιέργειας, συζήτησης, αναφοράς και κριτικής, αν τεθεί το θέμα της καθημερινότητας με βάση τα, ποικίλα και περίπλοκα, ζητήματα που συνθέτουν την κάθε ημέρα μιας, κατά τα άλλα, τόσο μικρής Κοινότητας, όπου ο θεσμός του Τοπικού Συμβουλίου περιορίζεται σε μονομελές (δηλαδή, αποτελείται μόνο από τον εκάστοτε Πρόεδρο).
Σε τέτοιου είδους Κοινότητες, η ανακοίνωση – δημοσιοποίηση της καθημερινότητας, προφανώς, αναμένεται να είναι βαρετή, αδιάφορη, με ευτελή σημασία, για το ευρύ κοινό, αφού σημαίνει, κυρίως, τις επαναλαμβανόμενες ασχολίες, δηλαδή, μια καθημερινή ρουτίνα !! Τι να σημαίνει, όμως, αυτή η ρουτίνα για όσους έχουν την ευθύνη εκτέλεσης, λύσης, διευθέτησης, αυτών των καθημερινών συμβάντων.
Για παράδειγμα…
– ας αναλογιστούμε περιπτώσεις που αφορούν θέματα ύδρευσης, όπως η συχνή πιθανότητα διαρροών δικτύου, οι συχνές ηλεκτρολογικές βλάβες, για παράδειγμα, κάψιμο μοτέρ, διακοπές ρεύματος και «πέσιμο» ασφάλειας (με ότι συνεπάγεται), έλεγχος στάθμης δεξαμενών. Τα παραπάνω συμβάντα ή ασχολίες, αρκετά συχνά, είναι στην καθημερινότητα, με έννοια και τρέξιμο πολλών ανθρώπων!!
– ας σκεφθούμε τα του φωτισμού των οικισμών μιας Δημοτικής Κοινότητας. Εκεί και αν είναι μια καθημερινή απασχόληση, δίχως τέλος!!! Συνεχείς κλήσεις κατοίκων για βλάβες που αντιμετωπίζονται από τον χρεωμένο ηλεκτρολόγο, βλάβες που προωθούνται στη ΔΕΔΥΕ, βλάβες που επαναλαμβάνονται και μάλιστα, κάποιες φορές, μη έχοντας απομακρυνθεί το προσωπικό!!
– ας κάνουμε «πέτρα την καρδιά μας» και ας φέρουμε στο προσκήνιο τις ατελείωτες φορές αποφράξεων του αποχετευτικού δικτύου και μάλιστα σε σημαδιακές ημέρες του χρόνου (όπως, σε πανηγύρια και γλέντια του χωριού),τότε «οι χαμένοι θησαυροί» που ψαρεύονται σε αφήνουν με καθημερινά ερωτηματικά….. Σερβίτσιο μαχαιροπίρουνων, που έχουμε συμπληρώσει, συλλέγοντας λίγα-λίγα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πάνινη σφουγγαρίστρα (μάλλον, για να καθαρίσουμε το δίκτυο), βιομηχανία μωρομάντηλων, και άλλα εύρετρα είναι, συχνά, μέσα στην μηνιαία καθημερινότητα μας!!
– ας πιάσουμε «την μεγάλη αμαρτία», αυτή της καθαριότητας του χωριού (σκουπίσματος και ξεχορταριάσματος δρόμων, κοιμητηρίων, πλυσταριών), συλλογής σκουπιδιών, αντικειμένων (συνήθως ογκώδη) και ανακυκλώσιμων ειδών. Μια αστείρευτη πηγή όχλησης!! Μιας κατάστασης που δεν σε αφήνει να χαρείς την «καθαρή πλευρά» της διαδικασίας ούτε ένα δευτερόλεπτο, αφού «αστραπιαία και μόλις γυρίσεις την πλάτη» κάτι καινούριο έχει αφεθεί!!! Καθημερινότητα δίχως καμιά βελτίωση της «κοινοτικής» ανθρώπινης συμπεριφοράς!!
– ας αναφερθούμε στις σταθμεύσεις σε χώρους, που για κάποιους λόγους, έχουν σηματοδοτηθεί ως απαγορευτικοί (όπως χώροι προσωρινής στάθμευσης για ΑΜΕΑ, χώροι για να περπατούν οι κάτοικοι και επισκέπτες του χωριού). Στο συγκεκριμένο θέμα, σου δίνεται η ευκαιρία, σε καθημερινή βάση, να έρχεσαι σε αντιπαράθεση με λόγια και με έργα (σηκώνοντας τους υαλοκαθαριστήρες) και να συνειδητοποιείς ότι λίγοι άνθρωποι είναι εκείνοι που γνωρίζουν τις σηματοδοτήσεις!!
– αν ανατρέξουμε στα κοινωνικά ζητήματα, που τις περισσότερες φορές είναι αόρατα, βρίσκονται στα αζήτητα και «ταξιδεύουν» αμίλητα, αλλά, από την άλλη πλευρά, είναι υπαρκτά και φωναχτά, τότε οι μικρές, σε κατοίκους, Δημοτικές Κοινότητες γίνονται μεγάλες σε ανάγκες καθημερινής φροντίδας και πολλαπλής υποστήριξης. Διαξιφισμοί, έριδες, διαφορετικές θέσεις και απόψεις, διεκδικήσεις κοινόχρηστων χώρων, από διάφορους επίδοξους «σωτήρες» είναι μόνιμα στην κοινοτική επικαιρότητα ζητώντας διαμεσολαβητή και διπλωματική στάση.
Άραγε τι να σημαίνει η καθημερινότητα, με όλα τα παραπάνω παραδείγματα και ακόμη περισσότερα, για εκείνους που «τρέχουν», σε μια μικρή κοινότητα, με πολιτική και κοινοτική συνείδηση, για να την μετατρέψουν από μια ρουτινιάρικη κατάσταση σε μια διαδικασία προσφοράς και παροχής αξιόλογων υπηρεσιών. Και ίσως αναρωτιούνται πολλοί για το πόσοι είναι εκείνοι που προσπαθούν να ανταπεξέρχονται καθημερινώς, ολημερίς «κρεμασμένοι» σε μια αλυσίδα τηλεφωνικών συσκευών και σε ένα συνεχές πήγαινε έλα, αψηφώντας χρόνο, κόπο και έξοδα, μέχρι να δοθεί η λύση και να φτιαχτεί η κάθε είδους ζημιά.
Αν σταματούσαμε, λίγο, να «λέμε», δημοσίως και τελείως ανώδυνα, ότι η καθημερινότητα στο νησί αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα και μάλιστα με «γυρισμένη πλάτη», ενώ οι διάφορες ανακοινώσεις έχουν καταντήσει να είναι επένδυση προς δέσμευση συνειδήσεων και απόψεων, σίγουρα, θα αντιλαμβανόμασταν μια επώδυνη καθημερινή «μάχη». Έναν ασταμάτητο, φθοροποιό αγώνα μιας αλυσίδας ανθρώπων, που, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν προλαβαίνουν να ανακοινώσουν τις καθημερινές σκέψεις ενέργειες και δράσεις τους.
Όμως, πράγματι, αν στην, κατά τα άλλα, «βαρετή» ανακοίνωση της καθημερινότητας μιας μικρής Δημοτικής Κοινότητας γράφονταν και διαβάζονταν η αλυσίδα εκείνων που «έτρεξαν», τότε θα αποκτούσε μεγάλο ενδιαφέρον η «κυρία» καθημερινότητα!!!! Θα έβλεπε κάποιος και θα αναγνώριζε τους συνειδητούς κατοίκους της μικρής κοινότητας, τους αιρετούς, τους καθημερινούς συνοδούς και φροντιστές των αιρετών, τις υπηρεσίες με τους εργαζόμενους όλων των βαθμίδων (προϊσταμένους, διευθυντές, εργατικό δυναμικό).
Ένα ρητό που άκουγα από μικρό παιδί ήταν:
“Όταν είναι να μιλήσεις, δάγκωνε την γλώσσα σου, για να πεις λιγότερα. Κερδισμένη θα είσαι” (Στεφανής Φ .Δελατόλας ή Γκέκας).
Υιοθετώντας το παραπάνω απόφθεγμα, όταν μιλάμε για την καθημερινότητα ενός τόπου, μιας μικρής Κοινότητας, ενός αριθμού ατόμων, καλό θα είναι να σταματάμε για λίγο και να σκεφτόμαστε ποιοι είναι πίσω από την καθημερινή αντιμετώπιση απλών αλλά και κρίσιμων θεμάτων. Ποιοι προσβάλλονται, όταν λέμε ότι η καθημερινότητα αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα, ενώ υπάρχει σπατάλη σε ανακοινώσεις. Όταν θίγονται τέτοια θέματα καλό θα είναι να έχουμε ζήσει την καθημερινή σπατάλη εαυτού, ψυχής και ενέργειας, ως ένας κρίκος της αλυσίδας που δημιουργείται καθημερινά για να δοθούν λύσεις στα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι μικρές Δημοτικές Κοινότητες.
Ατενίζοντας έτσι την καθημερινότητα μαθαίνεις το «λίγο» να το μετατρέπεις σε «πολύ», και να το ανακοινώνεις με περηφάνια!!
