της Μαρίας Στμ. Δελατόλα-Παγανέλη

Το ‘τραγικό’ παραμύθι που θα σας διηγηθώ, σήμερα, έχει μάγισσες και αγελούδες, αυτές που παρουσιάζονταν, εκείνα τα χρόνια, στα τρίστρατα και στα λαγκάδια, στα καλντερίμια και στα μονοπάτια, εκεί, όπου, τέλος πάντων, συνέβαιναν ‘σόδομα και γόμορα’, και, αφού, δεν έπρεπε να αποκαλυφθούν, τα σκέπαζε το πέπλο των άυλων υπάρξεων.

Στα τωρινά μας χρόνια, αγελούδες, μάγισσες και χαρτορίχτρες, ως υπαρκτά όντα, πλέον, οι μεν, με πολύπλευρη δράση (αδίστακτοι πολίτες με την αδηφαγία τους), οι δε, με πολύμορφη δυσκινησία (θεσμικές υπηρεσίες), έχουν φανερωθεί, ενεργώντας, περίπου, ως συνοδοιπόροι και καμουφλάροντας ‘τέρατα και σημεία’, έχουν αρχίσει ‘να μασάνε’, επιμελώς, το πολιτιστικό χειροποίητο ανθρωπογενές περιβάλλον, το οποίο, εις το διηνεκές, έχει ταυτοποιηθεί ως Τήνος!!

Τήνος, το νησί με τα πέτρινα κοσμήματα! Τους διάσπαρτους πέτρινους ξερολιθικούς της θησαυρούς, που ενώ η δημιουργία τους, τότε, ήταν αυτονόητης σημασίας, εμείς, σήμερα, τους χρησιμοποιούμε, συνεχώς, είτε για να υπερηφανευτούμε, υπονοώντας, για την ‘χειροποίητη’ διαφορά μας, από τους λοιπούς, ή για να κρύψουμε τις καταστροφικές ‘μπομπές’ μας, καθησυχάζοντας τον κόσμο, και τους εαυτούς μας, ότι έχουμε, ακόμα, πολλούς τέτοιους θησαυρούς, οπότε υπάρχουν περιθώρια ‘ρημαδιού’ τους!!!

…και το παραμύθι αρχίζει, για μια μόνο καταστροφική περίπτωση πολιτιστικού μονοπατιού, από τις πολλές παρόμοιες…….

Αγελούδες ήταν που νυχθημερόν, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δρούσαν ανενόχλητες, καθώς ήταν μη ορατές, αλλά και ‘στα πράγματα’, ώστε να αδράξουν την ευκαιρία διάνοιξης δρόμου, για πρόσβαση σε εκκλησία, κοντά στην περιουσία τους, και να ‘τρίβουν τα χέρια τους’, για την αγοροπωλησία ενός αγροτεμαχίου ‘τυφλού’, κατά τα άλλα, σε δρόμο. Ποιά νομίζετε ότι ήταν η ευκαιρία; Τι ήταν αυτό που πλήρωσε ‘τη νύφη’; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της ‘χρυσής’ ευκαιρίας που δόθηκε ‘εξ ουρανού’;

Πολλά τα σημερινά ερωτήματα, αλλά, τότε, οι δίποδες αγελούδες σκέφτονταν και ενεργούσαν μόνο με αυτοαπαντήσεις!! Άλλωστε, περίπου, μόνες τους, περιπλανιόνταν σε εκείνα τα πλακόστρωτα μονοπάτια, καταστρώνοντας  μονόπλευρα σχέδια, μεροληπτώντας συνεχώς…, «έλα, μωρέ, ποιος θα μας πάρει είδηση και σιγά μην ασχοληθεί κανείς μαζί μας, αλλά και αν κάποιος μας ενοχλήσει…. ‘δικά μας τα καρπούζια, δικά μας και τα μαχαίρια’»!!

Και να, οι πανεύκολες αυτοαπαντήσεις που έδιναν, οι διαβολικές μαγισσοαγελούδες, στα δικά μας, σημερινά, ερωτήματα…

Καταρχήν, μια συνέχεια της διάνοιξης του δρόμου, για να φθάσει ο δρόμος στην περιουσία τους ήταν, ναι μεν, ένα τίποτα, αλλά, από την άλλη πλευρά, έδινε πρόσβαση σε αγοροπωλησία του. Επιπλέον, ένα μονοπάτι θα χαλούσαν, στο οποίο αυτές μόνο κυκλοφορούσαν, τουλάχιστον, τώρα πια, μόνες, τα βράδια. Τέλος, για να έχουν και ελαφρά την συνείδηση τους, μονολογώντας, απαντούσαν στον εαυτό τους: «Σιγά μην ενδιαφερθεί κάποιος για το πέρασμα του δρόμου από αυτό το αχρονολόγητο (αφού η γενιά κατασκευής του έχει πια παρέλθει) πλακόστρωτο μονοπάτι με τις εκατέρωθεν ξερολιθιές. Σιγά μην ασχοληθεί κανένας για αυτό το πανάρχαιο μονοπάτι που κάποτε ‘έσφυζε’ από ζωή, αφού ήταν ο μοναδικός ‘δρόμος’ που ένωνε την Χώρα με την Έξω Μεριά, διαβαίνοντάς το αγωγιάτες, αγγειοπλάστες, μεταπράτες, ζωέμποροι, αναρίθμητοι κάτοικοι του νησιού, με καβαλάρικα, φαρδύ για ημιονικά κάρα, καθώς και πεζοί.

Στις παραπάνω απαντήσεις, απέφευγαν, επιμελώς, ή μάλλον το ‘ξεροκέφαλο’ τους δεν έπιανε την καταστροφή που ήδη είχαν αρχίσει να κάνουν σε αυτό το πολυχρησιμοποιημένο και καλά, κατά τα άλλα, διατηρημένο πολιτιστικό μονοπάτι!!!! Ένα μονοπάτι, σημείο κατατεθέν του πολιτισμού του νησιού και σημείο αναφοράς στην ταυτότητα της Τήνου!!

Αλλά επειδή, όπως μας θυμίζει η γνωστή ελληνική λαϊκή παροιμία,  ‘ο διάβολος τρεις μέρες χαίρεται’ κάποιοι ‘άλλοι, ευτυχώς, διαφορετικοί, ιδιόρρυθμοι’ πολίτες Τηνιακοί, πέρασαν από τον αγελουμαγισοδότοπο  και αμέσως ενημέρωσαν θεσμούς και υπηρεσίες για την ανελέητη και πολύμετρη καταστροφή του παραπάνω μονοπατιού. Έτσι ενημερώθηκα και εγώ ως Δημοτική Κοινότητα Καρδιανής, με ένα έγγραφο, που όλο ανησυχία, ζητούσε να ενισχυθούν οι φωνές της ομάδας διαμαρτυρίας, με επίσημες υπηρεσιακές απόψεις και εκθέσεις, και μέσω αυτών, για μια θεσμική υποστήριξη, προς διάσωση του ταυτόσημου με την Τήνο μονοπατιού της Πάνω Στράτας ή Δημοσιάς. Φυσικά και άρχισα να ενδιαφέρομαι, το ξαναπερπάτησα, ενημέρωσα με τη σειρά μου κατοίκους και Συλλογικά όργανα της Καρδιανής (μιας και είναι κομμάτι γης της Καρδιανής), καθώς και τους τωρινούς ιδιοκτήτες, για το που ‘έμπλεξαν’, αναμένοντας ενέργειες από τις υπηρεσίες, όπου απευθύνονταν οι ‘άλλοι’ πολίτες.

Αλλά, ενώ οι υπηρεσίες κινούνται δίχως προτεραιότητα και ανάλογα με τον χρόνο διαθεσιμότητας τους (που συνήθως είναι μη επαρκής), ώστε να ανταπεξέρχονται και να είναι αποτελεσματικές στον χρόνο που θεωρείται κρίσιμος για αυτά τα ‘περίεργα’ θέματα και ενώ η αναφορά/καταγγελία έγινε κατά την περίοδο των εκσκαφών (όπου χρειάστηκε να χαλαστεί, επιπλέον, ένα κομμάτι μονοπατιού και ξερολιθιές, γύρω στα 300μέτρα), η οικοδομική κατασκευή έχει φθάσει στο ‘σιδέρωμα’ και προχωράει, δίχως, ακόμη, καμιά θεσμική παρέμβαση!!!!! Ένα καταλυτικό χρονικό διάστημα, περίπου, δύο μηνών!!!!

Φυσικά και κάποιες υπηρεσίες έχουν απαντήσει, όμως υπάρχουν και προφορικές,  απογοητευτικές απαντήσεις ότι η οικοδομική άδεια είναι ‘καθ’όλα εντάξει’!!! Άραγε αυτές οι χαρτορίχτρες που βασίζονται, λέγοντας ότι η καταστροφή ενός πολιτισμικού μονοπατιού είναι ένα τίποτα, μπροστά στην κατασκευή μιας οικοδομής; Πως υπογράφηκε οικοδομική άδεια, με μόνο δρόμο πρόσβασης το κατεστραμμένο μονοπάτι; Άρα είχαν περπατήσει στο συγκεκριμένο αγροτεμάχιο, πριν υπογράψουν ‘φαρδιά- πλατιά’; Επιπλέον, τι σημαίνει γι αυτές (τις χαρτορίχτρες) να αναγκάζει μια υπογραφή τους εκείνους, που θέλουν να στηρίξουν την ταυτότητα του νησιού τους, να καταφεύγουν σε ακυρώσεις οικοδομικών αδειών με ότι συνεπάγεται αυτό (όπως έξοδα κατάθεσης της ακύρωσης);

Με άλλα λόγια, ποιοι τελικά θα πρέπει να είναι συνοδοιπόροι, σε αυτόν τον τόπο που κληρονομήσαμε και θα παραδώσουμε στους επόμενους; Οι πολίτες που προσπαθούν να διασώσουν τα εναπομείναντα ‘χνάρια’ με τις θεσμικές, και εκ του νόμου, προστατευτικές, υπηρεσίες ή οι μαγισοαγελούδες, που με ‘τερτίπια’ εξαπατούν υπηρεσιακούς παράγοντες και, αυτοί, εν αγνοία τους, συνοδοιπορούν;

Είθε το παραπάνω παραμύθι να είναι η αρχή του τέλους της συνεχούς καταστροφής της ταυτότητας της Τήνου!!!