Άρθρο της Αναστασίας Ψάλτη, Επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης «Αλλάζουμε» και Δημοτικής Συμβούλου Τήνου.

Φέτος, η Μεγάλη Παρασκευή στους Ταξιάρχες είχε μια ενέργεια που είχαμε καιρό να νιώσουμε. Μια γεύση από εκείνη την Τήνο που, παρά τις πιέσεις, αρνείται να ξεχάσει ποια είναι.

Καθώς ξεκινήσαμε τη διαδρομή με τον Επιτάφιο, η γνώριμη ανησυχία ήταν εκεί. «Θα χωρέσουμε; Θα περάσουμε;». Κι όμως, επιλέγοντας φέτος έναν άλλο δρόμο, φτάσαμε τελικά στη Μαλαματένια χωρίς τις μεγάλες δυσκολίες των περασμένων ετών. Υπήρχαν βέβαια εκείνα τα φωτάκια ψηλά, με τα καλώδιά τους να μπλέκονται και να ταλαιπωρούν τους ανθρώπους που σήκωναν στις πλάτες τους τον Επιτάφιο, θυμίζοντάς μας πως ο δημόσιος χώρος έχει γίνει πια ένα άναρχο δίχτυ. Αλλά η ουσία βρισκόταν στη διαδρομή.

Μια ιδιαίτερη στιγμή φέτος ήταν όταν οι πιστοί πήραν τα σκήπτρα από τους ψάλτες. Η Χριστιάνα και μαζί της εμείς, γίναμε μια ομάδα γυναικών που έψελναν τα Εγκώμια. Στην αρχή υπήρχε μια μικρή δειλία, μια αίσθηση πως ίσως η φωνή μας να “χανόταν μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας”. Όμως, δίνοντας δύναμη η μία στην άλλη, συνεχίσαμε σε όλη τη λιτανεία. Ήταν σαν μια παλιά αλυσίδα να ενώθηκε ξανά, θυμίζοντας όλες μας τις πορείες με τον Επιτάφιο που κάναμε όταν ήμασταν μικρές και έψελνε η κα Άννα και άλλες γυναίκες και άνδρες, δυνατά.

Ακόμα και οι επισκέπτες του νησιού, που μας είδαν, που κάθονταν στα καφέ, έδειχναν φέτος να σέβονται την τελετή. Ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν, ακόμη κι αν δεν καταλάβαιναν απόλυτα τι συνέβαινε, η σιωπή τους και το βλέμμα τους μαρτυρούσαν μια αναγνώριση της ιερότητας της στιγμής. Σε αυτό βοήθησε σίγουρα και η στάση ορισμένων επιχειρηματιών που, αντιλαμβανόμενοι το βάρος της ημέρας, μάζεψαν τα τραπέζια και έκλεισαν τη μουσική, επιλέγοντας τον σεβασμό απέναντι στο κέρδος.

Φτάνοντας πίσω στους Ταξιάρχες, η αγαλλίαση ήταν διάχυτη. Ίσως φέτος να υπήρξε μια πιο καθαρή αντίληψη ότι φτάσαμε σε ένα σημείο όπου, αν δεν αντιδράσουμε, όλα θα τελειώσουν. Η «παράκληση» του δήμου προς τους επιχειρηματίες μπορεί να ήταν μια αρχή, αλλά η πραγματική δύναμη φαίνεται ότι ήρθε από εμάς τους ίδιους που αποφασίσαμε να περπατήσουμε και να ψάλλουμε με ανάστημα.

Ένα «ευχαριστώ» ακούστηκε στο τέλος, από εκείνα που δίνουν τόση δύναμη. Γιατί η Τήνος μπορεί να εξελίσσεται και να αλλάζει, αλλά μέσα από τη δύναμη της ταυτότητάς της θα κερδίζει πάντα. Αυτό είναι το όριο που πρέπει να θυμόμαστε – όχι ως φραγμό, αλλά ως το θεμέλιο πάνω στο οποίο θα χτίσουμε το μέλλον μας.

Και του χρόνου καλύτερα.